مبارزه با مشيت خداوندى است . مگر امام معصوم عليه السلام نفرموده است : اعمل لدنياك كأنّك تعيش أبدا و اعمل لآخرتك كأنّك تموت غدا . ( براى دنيايت آن چنان عمل كن كه گوئى در اين دنيا براى ابد زندگى خواهى كرد و براى آخرتت آن چنان عمل كن كه گوئى فردا خواهى مرد . ) مگر خداوند سبحان نفرموده است : * ( وَابْتَغِ فِيما آتاكَ الله الدَّارَ الآخِرَةَ وَلا تَنْسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيا ) * ( 1 ) ( و در آنچه كه خداوند به تو داده است خانهء آخرت را طلب كن و سهم خود را از دنيا بفراموشى مسپار ) اين دنيا همان گونه كه در سخنان بعدى امير المؤمنين عليه السلام خواهيم ديد ، بهترين جايگاه است براى كسى كه آن را بجاى بياورد . اينجا است گذرگاه تكامل و رشد روحى . چگونه مىتوان اعراض كرد از دنيائى كه به فعليت رسانندهء استعدادهاى انبياء و مرسلين و اوصياء و اولياء و كملين و سالكين صراط اللَّه المستقيم است خدا در آيهء مباركه مىفرمايد : * ( وَمَنْ كانَ فِي هذِه أَعْمى فَهُوَ فِي الآخِرَةِ أَعْمى وَأَضَلُّ سَبِيلًا ) * [ الاسراء آيهء 72 ] ( و هر كس كه در اين دنيا نابينا باشد در سراى آخرت نابيناتر و گمراه تر است . ) باضافهء اين كه يكى از اساسىترين برنامهء پيامبران الهى مخصوصا پيامبر عظيم الشأن اسلام ، تأييد و حكم قطعى به اجراى قانون حيات طبيعى در اين دنيا براى تصعيد آن به « حيات معقول » مىباشد . و بعبارت روشنتر بدانجهت كه هدف از بعثت

--> ( 1 ) القصص آيهء 77 .